Eski paradigmanın temelinde, insan bedenini karmaşık ama mekanik bir sistem olarak gören bir anlayış yatar. Bu bakış açısına göre beden, zaman zaman bozulabilen parçaların onarılmasını gerektiren bir makine gibidir. Yeni paradigma ise bedeni, zihni ve ruhu bir bütün olarak ele alır. Beden sadece bir yapı değil, aynı zamanda bilgi taşıyan, deneyimleyen ve kendi iyileşme potansiyeline sahip canlı bir sistemdir.